Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
Στα αρχεία του Σνόουντεν βρήκαμε φωτογραφικά ντοκουμέντα από την ηρωική νύχτα.
...Κάποιος να τους "μαζέψει" τους γέρους.
...Η γεροντική άνοια και το Αλτσχάιμερ απειλούν το ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που γράψαμε το άρθρο για τον "ειλικρινή" Θεοδωράκη —που μόνος του έβγαλε τα "μάτια" του— και έρχεται τώρα και ο Γλέζος να κάνει το ίδιο σφάλμα ...Ένα "σφάλμα", το οποίο τείνει να εξελιχθεί σε γεροντική "πανδημία" για ένα πολιτικό σύστημα που πνέει τα λοίσθια ...Ένα "σφάλμα", το οποίο οφείλεται στο γεγονός ότι η σύγχρονη τεχνολογία της ιατρικής και της επικοινωνίας δημιουργεί προβλήματα εκεί όπου μέχρι τώρα δεν υπήρχαν. Ζούμε σε μια εποχή με πολλών τύπων Viagra και αυτό είναι επικίνδυνο με την αλόγιστη χρήση τους ...Το προσδόκιμο της ζωής σε συνδυασμό με την εύκολη πρόσβαση των γέρων σε σύγχρονα και ανεξέλεγκτα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν θέμα χρόνου να δημιουργήσουν πρόβλημα.
Όταν ένας γέρος σαν τον Γλέζο, ο οποίος εκπαιδεύτηκε στην εποχή του "πολύγραφου", έχει επαφή με το ίντερνετ της ταχύτητας του "φωτός", είναι θέμα χρόνου το λάθος. Όταν βλέπεις έναν γέρο να παίζει με το "Twitter", είναι σαν να βλέπεις έναν γέρο να παίζει με ένα "Φεράρι" ...Είναι θέμα χρόνου το ατύχημα. Αυτός δεν θα ξέρει τι να πει και πού να σταματήσει, εάν δεν υπάρχει δίπλα του κάποιος να τον ελέγξει ...και η υπερσύγχρονη τεχνολογία θα μετατρέψει ένα ασήμαντο λάθος σε μοιραίο ...Θα πατήσει ο γέρος τέρμα το "γκάζι" και μέχρι να καταλάβει ότι πρέπει να σηκώσει το πόδι του, θα έχει περάσει ένα τέταρτο ...και μερικά δένδρα μέσα από το αμάξι του.
Σαχλαμάρες και "αποκαλύψεις" έκαναν πάντα οι γέροι στα τελευταία τους. Άλλοι έβλεπαν το "φως" το αληθινό και μετανοούσαν, άλλοι θεωρούσαν ότι είχαν την τελευταία ευκαιρία να εξωραΐσουν την εικόνα τους πριν πεθάνουν ...και έτσι άρχιζαν τα "όργανα" της παραπαρολογίας των γέρων. Αυτό δεν είναι νέο φαινόμενο. Το νέο είναι ότι πλέον αυτές οι σαχλαμάρες μπορεί να κάνουν τεράστια ζημιά ...Τεράστια ζημιά τόσο στους ίδιους όσο και στο σύστημα, το οποίο υπηρέτησαν σε όλη τους τη ζωή.
Μέχρι τώρα οι ζημιές περιορίζονταν στους λίγους αυτήκοες μάρτυρες και κάπου εκεί σταματούσαν οι ζημιές. Το σύστημα γνώριζε αυτήν την "αδυναμία" των παλιών και υπό απόσυρση στελεχών του και γι' αυτόν τον λόγο τούς οδηγούσε σε μια διακριτική "απομόνωση" ..."Απομόνωση" υπό επιτήρηση. Πάντα θα βρισκόταν κάποιος κοντά του, που θα του έλεγε "δεν κάνει να τα λες αυτά" ή "δεν είναι σωστά αυτά που λες" ή μάλλον "δεν θυμάσαι καλά αυτά που έγιναν" και εκεί θα τελείωνε το πρόβλημα. Κάποιος θα του "θύμιζε" ότι δεν είχε πάρει τα χάπια του και αφού θα τον έπαιρναν με το καρότσι, θα τον πήγαιναν ξανά στο δωμάτιο του, για να θυμάται και να χαίρεται μόνος του.
Τώρα η τεχνολογία κάνει αυτήν την "απόσταση" —από τους "μάρτυρες" μέχρι το "κρεβάτι" της γεροντικής "άνοιας"— τεράστια και σε αυτήν την "απόσταση" υπάρχουν διαρροές επικίνδυνες. Κάπως έτσι την πάτησε ο Θεοδωράκης, όταν αποκάλυπτε ότι την εποχή που όλοι εμείς νομίζαμε πως ήταν "διωκόμενος" από τη Χούντα των "φονιάδων" των λαών Αμερικάνων, αυτός με έξοδα της CIA είχε μεταβεί στην Ουάσιγκτον, για να συζητήσει με τους Αμερικανούς πράκτορες την "επόμενη" ημέρα της πατρίδας μας ...Ένας "ορκισμένος αντιαμερικανός" κομμουνιστής, ο οποίος διωκόταν από τη Χούντα και το σύστημα, συναποφάσιζε για το μέλλον της Ελλάδας με πράκτορες του Λάγκλευ ...Ένα "θύμα" της "επάρατης" Δεξιάς του Καραμανλή —όπου ψήφιζαν και τα "δένδρα"— ήταν ένας από αυτούς, ο οποίος αποφάσισε να περάσει η πατρίδα μας στη Μεταπολίτευση "Καραμανλή".
Αυτά δεν τα είπαμε εμείς ...Αυτά τα είπε ο ίδιος ο Θεοδωράκης. Είπε μόνος του πράγματα, τα οποία δεν θα μπορούσε να τα γνωρίζει ούτε ο πιο ενημερωμένος κατάσκοπος. Είπε πράγματα, τα οποία δεν μπορούσε να τα φανταστεί ούτε ο πιο ευφάνταστος αντικομμουνιστής συνομωσιολόγος. Είπε πράγματα, που, αν τα έλεγε κάποιος άλλος για τον "ήρωα" Μίκη, θα μπορούσε να συρθεί στα δικαστήρια για συκοφαντική δυσφήμιση. Γιατί τα είπε; ...Γιατί είναι γέρος και οι γέροι συχνά-πυκνά τα "χάνουν" ...Γιατί είναι ένας αμετανόητος γέρος, που του αρέσει η δημοσιότητα και δεν καταλαβαίνει τον κίνδυνο από τη δημόσια έκθεσή του ...Γιατί τα γεράματα "αμβλύνουν" τις αισθήσεις των ανθρώπων και η σύγχρονη τεχνολογία είναι ένα γρήγορο αυτοκίνητο, που δεν συγχωρεί τους "γεροντικούς" χειρισμούς της "αργής φάσης".
Η σύγχρονη τεχνολογία μεταφέρει ακαριαία, αυτούσια και παγκοσμίως πλέον αυτά τα οποία "ακούει" και δεν προλαβαίνει κανένα "φίλτρο" και καμία "λογοκρισία" να τα ελέγξει μετά τη "διάχυσή" τους ...Αυτό έπαθε ο Θεοδωράκης και στην ουσία μόνος του "γκρέμισε" ή —στην καλύτερη περίπτωση— δημιούργησε τα δεδομένα, για να "γκρεμιστεί" στο μέλλον ολόκληρη η "εικόνα", που "έχτιζε" στην αιώνια ζωή του. Δεν μπόρεσε να αυτοπροστατευτεί και δεν πρόλαβε κανένας να τον προστατεύσει ...με αποτέλεσμα το "θανατηφόρο" ατύχημα. Μετά τον Θεοδωράκη έρχεται πλέον να την "πατήσει" και ο ομοϊδεάτης και πιθανότατα συνάδελφός του χαφιές τής Ασφάλειας και των ξένων μυστικών υπηρεσιών Γλέζος.
Τι έκανε ο Γλέζος; ...Ξεμωράθηκε ...Πήρε ο γέρος σβάρνα τα "δίκτυα του διαβόλου" και άρχισε τις "επαναστατικές" ανακοινώσεις ...Είναι προφανές ότι τα έχει "χάσει" ...Ο άνθρωπος γεννήθηκε το 1922 ...Παράξενο θα ήταν να συμβαίνει το αντίθετο. Το μυαλό του θα είναι πλέο ένας αποξηραμένος κυτταρικός "σπόγγος" και αυτός "χαπακώνεται" και νομίζει πως είναι νέος ...Ειδικά τώρα, που είναι αναβαθμισμένη η δημόσια παρουσία του. Όταν στα ενενήντα φεύγα σού δίνουν πρώτο ρόλο σε ένα κόμμα, το οποίο υποτίθεται απειλεί να σπάσει το μονοπώλιο τής εξουσίας του δικομματισμού και διεκδικεί την εξουσία, εύκολο είναι να παρανοήσεις. Όταν στη μίζερη και σκοτεινή πολιτική ζωή σου για πρώτη φορά δεν έχεις έναν Ζαχαριάδη ή μία KGB να ελέγχει αυτά τα οποία λες και κάνεις, εύκολα λες σαχλαμάρες και κάνεις βλακείες ...Αυτό ακριβώς έκανε αυτές τις ημέρες ο Μανώλης.
Προς στιγμήν νομίσαμε ότι επρόκειτο περί συνωνυμίας. Νομίζαμε ότι διαβάζαμε δηλώσεις κάποιου οργισμένου νέου ...Κάποιου συμμαθητή πιθανότατα του Αλέξη Γρηγορόπουλου ...Κάποιου νέου, ο οποίος απογοητεύτηκε από αυτά τα οποία η νιότη του "είδε" διαφορετικά απ' ό,τι είναι ...Κάποιου "ρομαντικού" και αδοκίμαστου νεανία, ο οποίος οργίζεται με τις "συμβατικότητες" της πολιτικής ...Κάποιου "φρέσκου", ο οποίος επικαλέστηκε τον Ε. Αβέρωφ ως ιστορικό πρόσωπο, για να δώσει έξτρα "βάρος" σε μια αναφορά του ...Πού να ξέρουμε ότι οι δηλώσεις αυτές ήταν του "περπατημένου" Γλέζου ...Πού να ξέρουμε ότι τον Αβέρωφ τον επικαλέστηκε ένας "συνομήλικός" του.
Τι είπε αυτός ο απίστευτος σταλινικός;
..."Όποιος βγαίνει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος", είχε πει ο Ε. Αβέρωφ πριν μερικές δεκαετίες και η φράση του έμεινε στην ιστορία.
Τη φράση αυτήν η Αριστερά την κούναγε σαν μαντηλάκι μπροστά στους βουλευτές τής εκάστοτε πλειοψηφίας ...Πλειοψηφίας, που ήθελε τους βουλευτές άφωνους, χωρίς άποψη, υποταγμένους στην εκάστοτε ηγεσία.
Τη φράση αυτήν η Αριστερά την κούναγε σαν μαντηλάκι μπροστά στους βουλευτές τής εκάστοτε πλειοψηφίας ...Πλειοψηφίας, που ήθελε τους βουλευτές άφωνους, χωρίς άποψη, υποταγμένους στην εκάστοτε ηγεσία.
Έχοντας στο μυαλό τους αυτήν τη φράση, οι βουλευτές ψήφιζαν μνημόνια, εφαρμοστικούς νόμους, τσαλάκωναν τις ιδέες τους, τις συνειδήσεις τους, την ελευθερία στην άποψη. Με βάση αυτήν την αρχή οι βουλευτές έγιναν κουκιά, "ακόλουθοι", συνυπεύθυνοι του όποιου ηγέτη του δικομματισμού των αρχηγικών κομμάτων.
Σε μερικά πάλι μαντριά της Αριστεράς οι πόρτες ήσαν ανοιχτές, αλλά κανένας δεν είχε στο μυαλό του σκέψη, για να βγει από το μαντρί.
Στη "δική μας Αριστερά" δεν υπήρχε μαντρί. Και αυτή ίσως ήταν η θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε "εμάς" και όλους τους άλλους.
Διαβάζοντας κάποιος αυτό το κείμενο —και χωρίς να γνωρίζει την προέλευσή του— θα έβγαζε λάθος συμπεράσματα για σωστούς λόγους. Τι θέλουμε να πούμε; ...Ότι, εξαιτίας των σωστών που κάποιος διάβαζε, θα καταλάβαινε λάθος την πηγή της προέλευσής τους. Όλα όσα περιγράφονται σε αυτό το κείμενο είναι κατά κύριο λόγο σωστά ...Λίγο τετριμμένα, λίγο χιλιοειπωμένα, λίγο κοινότοπα, αλλά σε γενικές γραμμές σωστά. Πράγματι τα αρχηγικά κόμματα στην Ελλάδα είναι υπεύθυνα για όλα τα δεινά του λαού ...Τα κόμματα αυτά, των οποίων οι αρχηγοί αποφασίζουν μόνοι τους για τους εαυτούς τους και για τους βουλευτές τους, σαν εκείνοι να είναι άβουλα "πρόβατα" ...Τα κόμματα, που μας οδήγησαν στα Μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους ...Τα κόμματα, που "τσάκιζαν" ιδέες, συνειδήσεις και δεν σεβάστηκαν ποτέ καμία ελευθερία σκέψης και άποψης.
Όλα αυτά είναι "σωστά" ...Όλα αυτά όμως τα σωστά, ειπωμένα από λάθος "στόμα", οδηγούν σε λάθος συμπέρασμα. Πώς όμως από έναν σωστό λόγο βγαίνει το λάθος συμπέρασμα; ...Λίγο "Αλτσχάιμερ" στη "συνταγή" και εύκολα βγαίνει το λάθος. Ποιο είναι το λάθος; ...Το λάθος έχει να κάνει με την ταυτότητα αυτού, που νομίζεις ότι "υπογράφει" το κείμενο ...Το λάθος είναι ότι αυτό, το οποίο διαβάζεις και νομίζεις πως είναι μια "κραυγή" αγωνίας κάποιοι νέου αριστερού, στην πραγματικότητα είναι το "κράξιμο" ενός γέρου με Αλτσχάιμερ ...Δεν εξηγείται διαφορετικά ...Μόνον το Αλτσχάιμερ και η ιατρική επιστήμη μπορεί να δώσει μια "ερμηνεία" στο κείμενο αυτό.
...Ποια είναι η "Αριστερά" του Γλέζου, που ποτέ της δεν γνώρισε "μαντρί"; ...Ποια είναι η "δική του Αριστερά" και εμείς δεν τη γνωρίζουμε; ...Πού βρισκόταν τόσα χρόνια η Αριστερά του Γλέζου, η οποία δεν αναγνωρίζει "αρχηγούς" και δεν απευθύνεται στα "πρόβατα"; ...Είμαστε στον ίδιο "κυβερνοχώρο" ή κάποιος παίζει με τους "διακόπτες"; Η Αριστερά του Γλέζου κι ένα "μπρίκι" να της έβαζες μπροστά της, θα το "ακολουθούσε". Η Αριστερά του Γλέζου ακολούθησε από τον αγράμματο Σιάντο μέχρι την αναλφάβητη Αλέκα ...Αυτή είναι η Αριστερά του Γλέζου ...Η μόνη Αριστερά που γνώρισε ο "ήρωας" Γλέζος.
Γνωρίζει ο αναγνώστης τι εστί Γλέζος; Ο Γλέζος σε όλη του τη ζωή δεν ήταν απλά ένας φανατικός θαμώνας τέτοιων "στανών", αλλά πραγματικός "στανοφύλακας" ...Δογματικός σταλινικός από τα νιάτα του. Ο σταλινικός Γλέζος δεν ήταν απλά "πρόβατο" μέσα σε μαντρί, αλλά "πρόβατο" δεμένο με αλυσίδες μέσα σε μαντρί. Ο Γλέζος όχι απλά δεν γνωρίζει τι σημαίνει ελευθερία άποψης, αλλά ήταν αυτός, ο οποίος είχε ως επάγγελμά του να τσακίζει αυτές τις απόψεις ...Ήταν αυτός, ο οποίος επέβαλε τις επίσημες "απόψεις" στους υπόλοιπους ομοϊδεάτες του. Όποιος δεν σεβόταν την "άποψη" που υπηρετούσε ο Γλέζος, όχι απλά ήταν "αιρετικός", αλλά τον έτρωγε ο "λύκος" μέσα στο "μαντρί".
Στο "μαντρί" του ΚΚΕ δεν χρειαζόταν καν να βγεις έξω από αυτό, για να σε φάει ο "λύκος" ...Το "μαντρί" είχε τους δικούς του "λύκους", οι οποίοι ήταν χειρότεροι απ' όλους τους άλλους που βρίσκονταν εκτός "μαντριού". Είχε "μαντρόσκυλα" τόσο αιμοβόρα και κακόψυχα, που όλοι οι "λύκοι" αυτού του κόσμου φαίνονταν μπροστά τους άκακα "μηρυκαστικά". Οι παλιοί κομμουνιστές πιο πολύ φοβούνταν αυτά τα κομματικά "μαντρόσκυλα" παρά τον πιο σκληρό φασίστα. Ο Γλέζος ήταν ένα τέτοιο φανατικό και αιμοβόρο "μαντρόσκυλο" ...Ο "αγαπημένος" του αρχηγού.
...Ήταν ο σκληρός Διευθυντής του σταλινικού Ριζοσπάστη στα χρόνια του Εμφυλίου ...Ήταν το αιμοβόρο "μαντρόσκυλο" του "αρχιποιμένα" Ζαχαριάδη ...Ήταν υπεύθυνος "προπαγάνδας" και άρα αυτός, ο οποίος επέβαλε την κοινή "άποψη" των σταλινικών στην πιο "αρχηγική" περίοδο τού πιο αρχηγοκεντρικού κόμματος που γνώρισε ποτέ ο τόπος ...Του σταλινικού "κόμματος", το οποίο ήταν απόλυτα υποταγμένο στον αρχηγό του και ο οποίος ήταν απόλυτα υποταγμένος στη Μόσχα ...Του σταλινικού κόμματος, το οποίο αποδεδειγμένα —γιατί έτσι συνέφερε στο ψυχροπολεμικό παιχνίδι— επιδιδόταν σε κατασκοπεία εις βάρος της Ελλάδας.
Ο Γλέζος, δηλαδή, ο οποίος σήμερα "κράζει" σαν κοράκι που παριστάνει τον έφηβο, όχι απλά "τσαλάκωνε" συνειδήσεις και δεν σεβόταν ελευθερίες απόψεων, αλλά επέβαλε και την αντιπατριωτική δράση στα "πρόβατα" της δικής του "στάνης". Ο Γλέζος ήταν αυτός, που, ως διευθυντής του Ριζοσπάστη —και από ιδεολογική "πίστη"— μύριζε της "πορδές" του Ζαχαριάδη ή των μεθύστακων της Μόσχας και όχι μόνον "ορκιζόταν" ότι αυτές μύριζαν "αγιόκλημα", αλλά θύμωνε και "κατήγγειλε" όσους δεν συμφωνούσαν μαζί του.
Αυτή ήταν η "Αριστερά", την οποία "γνώρισε" ο ορκισμένος σταλινικός Γλέζος. Αυτή ήταν η "Αριστερά", την οποία υπηρέτησε ο αξιωματούχος της ΚGB Γλέζος. Αυτή ήταν η "Αριστερά", της οποίας τις απόψεις τις επέβαλε ακόμα και με τη βία στα μέλη της ο γκεμπελικός Γλέζος. Αυτή ήταν η μόνη Αριστερά, που γνώρισε ο Γλέζος ...Ο απόλυτα υποταγμένος σε κομματικά όργανα Γλέζος, που σήμερα παριστάνει τον "επαναστάτη".
...Ο σταλινικός αυτός, ο οποίος πήγε στην αλβανική "στάνη", για να χαιρετήσει "αγωνιστικά" τον "σύντροφο" Χότζα. Αυτός σήμερα, εξαιτίας του Αλτσχάιμερ, εμφανίζεται να μην γνωρίζει την "Αριστερά" των "μαντριών" ...Το "μαντρόσκυλο" του ΚΚΕ και της KGB ...Ο πράκτορας της KGB, ο οποίος έζησε μια ζωή σαν "ήρωας" και "πατριώτης" Έλληνας ..."Ήρωας" και "πατριώτης" κάποιος, που τη δημοκρατία και τον ελληνισμό τα χρησιμοποίησε όπως τον βόλευε. Τη δημοκρατία, ως γνήσιος σταλινικός, την πολέμησε με πάθος και όταν δεν μπόρεσε να την νικήσει, τη χρησιμοποίησε ως ανθέλληνας, για να κατηγορήσει τους μέγιστους των Ελλήνων. Αυτός, ο οποίος "χαιρέτησε" με την υψωμένη γροθιά του τον "δημοκράτη" Χότζα, είναι ο ίδιος που αρνήθηκε να τοποθετηθεί προτομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πάρο, γιατί αυτός και ο πατέρας του "κατάργησαν" τη Δημοκρατία..."Κατάργησαν" τη Δημοκρατία ο Αλέξανδρος και ο Φίλιππος και την "ανέπτυξε" ο Στάλιν, ο Χότζας και το "βρακί" του Ζαχαριάδη.
Σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να αδικήσουμε τον Γλέζο ...Όλα κι όλα ...Τιτανοτεράστιος είναι και ως εκ τούτου αντιλαμβάνεται τα πάντα διαφορετικά. Τα αντιλαμβάνεται με τρόπο τέτοιο, που δεν αφορά εμάς τους κοινούς "θνητούς" ...Δεν αντέδρασε στο θέμα του Αλεξάνδρου και του πατέρα του από σταλινική μικροψυχία ...Σαν αντιπάλους και ανταγωνιστές αντιλαμβανόταν τους αρχαίους βασιλείς της Μακεδονίας ...Αυτός ήταν κάτι σαν συνάδελφος με τον Περικλή ..."Συνδιαμορφωτής" με τον Περικλή της άμεσης Δημοκρατίας.
Για τον αναγνώστη, ο οποίος πιθανότατα δεν είναι μυημένος στα επιτεύγματα των μεγάλων "διανοητών", θα πρέπει να πούμε ότι η Απείρανθος Νάξου είναι το πρώτο "απελευθερωμένο" κράτος του Κόσμου ...τόσο από την αστική δημοκρατία όσο και από το προλεταριάτο. Με τον "ήρωα" και "διανοητή" Γλέζο επικεφαλής, γνώρισε την "Άμεση Δημοκρατία". Για μερικούς μήνες η Απείρανθος ήταν το γαλατικό "χωριό" μέσα στο δυτικό και ανατολικό "Μπλοκ" ...Η αδικημένη Απείρανθος, εφόσον η ιστορία δεν την "αποζημίωσε" με τη δόξα που της άρμοζε για το γέννημά της ...Μια δόξα που την έδωσε απλόχερα στην Αθήνα του Περικλή ή στην Πέλλα του Αλεξάνδρου ...αλλά τη στέρησε στην Απείρανθο του Γλέζου.
Ο Κακοχρονογλεζίξ ήταν ο αρχηγός της ...Ο σταλινικός θαμώνας τής κρατικής Ασφάλειας και της KGB είχε "λαλήσει". Κατάλαβε ο αναγνώστης από πού προέρχεται το μένος του για τον Αλέξανδρο; ...Ανταγωνισμοί "ομοίων" είναι ...Ήταν άτυχος ο Γλέζος, που γεννήθηκε μετά από τον Αλέξανδρο και δεν μπόρεσε να σκορπίσει ο ίδιος την άμεση δημοκρατία στον κόσμο ...Ένα εγχείρημα, το οποίο το ξαναδοκίμασε στη σύγχρονη Αθήνα των "αγανακτισμένων". Ανάμεσα στους τενεκέδες, που την "εφάρμοσαν" με τις ευχές του παρακράτους στην "Κάτω Πλατεία", ήταν και ο Γλέζος. Εκεί ξημεροβραδιαζόταν και "σκεπτόταν" για το πώς θα λειτουργήσει το "δημιούργημά" του ...Ο γέρος με την τσάντα, που νόμιζες πως ήταν δικαστικός κλητήρας ...Ο άσχετος και ο πρωτόγονος σταλινικός. Με ένα μυαλό που έμοιαζε με σταλινικό "σφυρί", ήθελε να "διορθώσει" έναν πολύπλοκο "μηχανισμό", όπως είναι η Δημοκρατία.
Αυτός ο "διανοούμενος" επιστρέφει σήμερα "αγνός κι αμόλυντος", σαν έφηβος. Βλέποντάς τον σήμερα να υπερασπίζεται με τόσο πάθος κάτι, το οποίο είναι γνωστό σε όλους ότι δεν ισχύει, καταλαβαίνουμε το ποιόν του ανδρός. Ένα τέτοιο πιστό "κομματόσκυλο" ενός αρτηριοσκληρωτικού και ανθελληνικού κόμματος, όπως το ΚΚΕ, επαναφέρει "μνήμες" με τη στάση του. Είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να έχει έστω και μία στοιχειώδη αλήθεια στη ζωή του; Ο άνθρωπος είναι περίπτωση. Ζει μέσα στο ψέμα και το απολαμβάνει. Δεν έχει διαχωριστικές "γραμμές" μέσα σε αυτήν τη ζωή. Πιστεύει στο ψέμα, ακόμα κι όταν το φτιάχνει μόνος του. Γι' αυτόν τον λόγο λέμε ότι η σημερινή του στάση είναι αποκαλυπτική της ποιότητάς του.
Μας φαίνεται πλέον απολύτως λογικό να θέλουμε να επανεξετάσουμε όλες τις "μεγάλες" στιγμές της ζωής του ...Τις στιγμές εκείνες, οι οποίες έγιναν "μεγάλες" μόνον εξαιτίας των δικών του μαρτυριών ...Μιλάμε για απατεώνα ...Εδώ "δούλεψε" τους συγχωριανούς του —οι οποίοι τον ήξεραν—, "πουλώντας" τους δημοκρατικά "φούμαρα", θα είχε πρόβλημα να "δουλέψει" όλους εμάς μαζί, που δεν τον γνωρίζαμε; Έτσι κι αλλιώς δεν μας "συμπαθούσε" ιδιαίτερα ...Από τους πιο σκληρούς παράγοντες του Εμφυλίου ήταν ...Από τους "πρωτοπόρους" της "ανεξαρτησίας" της "Μακεδονίας". Το γεγονός ότι ακόμα ζει και περιφέρεται ανάμεσά μας, οφείλεται σε "παραγγελιές" των ξένων πρεσβειών και όχι στην αγάπη του λαού.
Τώρα —και στα "τελειώματά" του— έρχεται και πάλι να προκαλέσει. Τώρα όμως είναι η ώρα να την "πατήσει". Αυτός μπορεί να παρέμεινε το ίδιο σταλινικό απόβρασμα που ήταν πάντα, αλλά ο ελληνικός λαός έχει αλλάξει. Η τεράστια οικονομική κρίση και ένας μεγάλος αριθμός σκανδάλων έχει "αδειάσει" τα κόμματα από κόσμο και πολλοί είναι οι πολίτες αυτοί, οι οποίοι έχουν χάσει πλέον τις κομματικές παρωπίδες ...Τις "παρωπίδες" εκείνες, οι οποίες ανάγκαζαν τον Έλληνα να λειτουργεί ενστικτωδώς και να υπερασπίζεται ό,τι θεωρεί "δικό" του και κατηγορείται από τους "άλλους" ...Όταν δεν "άκουγε" τι του έλεγαν, αλλά προσπαθούσε να "δει" ποιος το έλεγε ...Όταν αναζητούσε "καταγωγές", προκειμένου να καταλάβει ποιος κατηγορεί τον "αριστερό" ή τον "δεξιό" παράγοντα.
Ο Γλέζος, μέσα στη "λίμνη" του Αλτσχάιμερ όπου "πλέει", δεν κατάλαβε αυτήν την εξέλιξη. Δεν έπιασε τα μηνύματα των καιρών. Δεν κατάλαβε ότι ο χρόνος έχει αλλάξει "διάσταση" και ότι δεν συμφέρει ένα παλιό σταλινικό "γουρούνι" να φοράει τα αραχνοΰφαντα "πέπλα" της αγνότητας. Βλέποντας σήμερα την υποκριτική του δεινότητα να πιάνει επίπεδα "Όσκαρ", είμαστε πλέον απολύτως βέβαιοι ότι έζησε για περισσότερο από μισό αιώνα σαν "ήρωας" πάνω σε ένα ψέμα ...Στο ψέμα της αρπαγής της ναζιστικής σημαίας.
Γιατί το θεωρούμε ψέμα; Γιατί απλούστατα δεν έχει τις προδιαγραφές για να είναι αλήθεια. Αν ήταν αλήθεια, θα είχε την ανάλογη "πιστοποίηση", την οποία όλοι οι εμπλεκόμενοι σε ιστορικά γεγονότα αναζητούν απεγνωσμένα. Όταν η αλήθεια είναι πραγματική και βολεύει, είναι πάντα "πιστοποιημένη". Όταν δεν είναι πραγματική, ακολουθούνται "πατέντες", οι οποίες υποκαθιστούν την ιστορική "απόδειξη". Στη "Μπανανία" με το όνομα Ελλάς η αλήθεια είναι σχεδόν πάντα υποκειμενική. Η επιστημονική της επιβεβαίωση γίνεται μόνον όταν βολεύει το παρακράτος και τα ξένα "αφεντικά". Μια τέτοια περίπτωση "ανεπιβεβαίωτης" και ταυτόχρονα "αναμφισβήτητης" αλήθειας είναι και η περίπτωση του Γλέζου.
Ο "ηρωισμός" του Γλέζου ποτέ δεν πιστοποιήθηκε για την αλήθειά του από κάποια επίσημη κρατική αρχή. Περίεργο δεν είναι αυτό; Ένα δημόσιο πρόσωπο τιμάται επί μισό αιώνα σαν ήρωας και το επίσημο κράτος δεν έχει γνώση τής πραγματικότητας που τον αφορά; Είναι βουλευτής του ελληνικού κράτους από το 1951 και θα έπρεπε —αν υπήρχε δόση "αλήθειας" στους ισχυρισμούς του— να γίνει μια επίσημη πραγματογνωμοσύνη από τις υπηρεσίες του στρατού, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις που γίνονται έρευνες και παίρνονται μαρτυρίες, προκειμένου να αποδοθούν τιμητικές διακρίσεις και παράσημα. Υπάρχει ο φάκελος της περίπτωσής του στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού;
Ο "ηρωισμός" του Γλέζου, ο οποίος είναι γνωστός στο Πανελλήνιο, ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε από καμία επίσημη αρχή. Ποτέ δεν έγινε μια αναπαράσταση του όλου εγχειρήματος. Ποτέ δεν αναζητήθηκαν τα αποδεικτικά "στοιχεία", τα οποία υποτίθεται αφέθηκαν στον χώρο του "ηρωισμού" και ποτέ δεν ανευρέθηκαν. Ο "ηρωισμός" του στηρίζεται στους δικούς του αναπόδεικτους ισχυρισμούς. Γιγαντώθηκε χάρη στις φήμες και τις διαδόσεις των σταλινικών συνοδοιπόρων τού παλιού διευθυντή τού Ριζοσπάστη και της Αυγής ...Στις φήμες ενός μετρ του είδους, όπως είναι ο ίδιος ...Στις φήμες υπέρ κάποιου, ο οποίος έχει εκπαιδευτεί από την KGB στην προπαγάνδα ...Με συνεντεύξεις του ιδίου "πιστοποιήθηκε" ο "ηρωισμός" του. Η πιο σοβαρή "πιστοποίησή" του ηρωισμού τους ήταν ο "θαυμασμός" του Φρέντυ Γερμανού. Ήταν η εποχή που ..."για να το "λέει" η τηλεόραση, μάλλον θα είναι αλήθεια". Η τηλεόραση πράγματι το είπε και αυτό έβαλε χωρίς "εξετάσεις" τον Γλέζο στο "πάνθεον" των Ελλήνων ηρώων.
Τώρα, λοιπόν, που ο γέρος τα έχει "χάσει" και προκαλεί την κοινή λογική, καλό είναι να δούμε όλοι μαζί την περίπτωσή του. Τώρα, που έχουν "ξεθυμάνει" οι ιδεολογικές διαφορές, τα κομματικά συμφέροντα και τα "μαντριά" θυμίζουν ερείπια, καλό είναι να τα δούμε όλα με αντικειμενικό μάτι. Μέχρι τώρα όποιος αμφισβητούσε τον "ηρωισμό" του Γλέζου, ήταν "αντιδραστικός" και το έκανε για κομματικούς λόγους ...Ήταν δεξιός, που μισούσε τα "παλικάρια" της Αριστεράς ...Ήταν καπιταλιστής, που ήθελε να "λερώσει" τα φτωχόπαιδα των κοινωνικών αγώνων ...Ήταν δωσίλογος, που ζήλευε τις "δάφνες" των αντιστασιακών. Τώρα, που έφυγαν τα "σύννεφα" της βλακείας και "πέθαναν" οι κομματικοί "λόγοι", καλό είναι να δούμε τους αντικειμενικούς λόγους.
Ηρωισμός ή μεγάλη απάτη;
Θεωρούμε απολύτως βέβαιο ότι μας "δούλεψε" για μισό και πλέον αιώνα και θα ήταν λάθος μας —ως λαός— να τον αφήσουμε να "φύγει", χωρίς να δει με τα μάτια του την ξεφτίλα του ...Το τελευταίο που μπορούμε να κάνουμε ...Τουλάχιστον να μην προλάβει να πεθάνει ο γέρος σαν "ήρωας" ...Ζωντανός πρέπει να είναι στην "αποκαθήλωσή" του ...Χρυσοπληρώσαμε για πάνω από μισό αιώνα έναν σταλινικό για δημοκράτη, τουλάχιστον κάτι να πάρουμε "πίσω" ...Τιμήσαμε για πάνω από μισό αιώνα σαν "ήρωα" έναν πράκτορα της KGB, τουλάχιστον να τον δούμε να εξευτελίζεται ζωντανός και όχι μετά θάνατον — πράγμα που θεωρούμε πλέον βέβαιον.
Αμφισβητούμε λοιπόν την αλήθεια της "ηρωικής" του πράξης για πολλούς λόγους ...Λόγους αντικειμενικούς, αλλά και λόγους πολιτικούς. Σ' ό,τι αφορά τους πρώτους, συμβαίνει το εξής: Πρώτον, δεν επιβεβαιώνεται άμεσα σε καμία περίπτωση η υποστολή και εν συνεχεία η αρπαγή τής πολεμικής σημαίας των ΝΑΖΙ από τα επίσημα έγγραφα τους ή από δημοσιεύματα της εποχής. Δεύτερον, δεν επιβεβαιώνεται ούτε έμμεσα μια τέτοια στρατιωτική "απώλεια", εφόσον η πάγια πολιτική των ΝΑΖΙ ήταν η πολιτική των αντιποίνων. Για ένα τόσο σημαντικό αντιστασιακό "γεγονός", θα έπρεπε να έχουν υπάρξει αντίποινα ανάλογης "θεαματικότητας" προς γνώση και συμμόρφωση των επίδοξων μιμητών των "ηρώων". Οι Ούννοι αιματοκύλισαν ολόκληρα χωριά για ασήμαντους λόγους και δεν θα άφηναν την Αθήνα να "γελάει" μαζί τους με ένα τόσο σημαντικό γεγονός.
Αν, δηλαδή, υπήρχε μια τέτοια στρατιωτικού τύπου ηρωική πράξη, θα το μαθαίναμε είτε άμεσα —μέσω δημοσιευμάτων ή αναφορών της Φρουράς της Ακρόπολης— είτε έμμεσα —παρακολουθώντας τις συμπεριφορές των Γερμανών—. Ένα δημοσίευμα —το οποίο υπάρχει όλο κι όλο— αναφέρεται σε "υπεξαίρεση" υλικού, όπως είναι και η σημαία, αλλά αυτό σημαίνει απλή κλοπή και καμία σχέση δεν έχει με τα όσα "ηρωικά" ισχυρίζονται κάποιοι. Υπεξαίρεση σημαίνει κλοπή από μια αποθήκη ή ένα καλάθι άπλυτων και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ατιμωτική αφαίρεση του συμβόλου από την τιμητική του θέση. Είναι άλλο πράγμα αυτό το οποίο έκανε ο Σολωμός Σολωμού απέναντι σε μια τουρκική σημαία αναρτημένη στον ιστό της και είναι άλλο πράγμα να κλέψει κάποιος την ίδια σημαία από κάποιο καλάθι στην αγορά του Αλ Χαλίλι.
Τρίτον, υπήρχε πιθανότητα οι "αντιστασιακοί" να βρίσκονταν στην Ακρόπολη, αλλά να μην βρισκόταν η σημαία στο ιστό της. Ερευνήθηκε ποτέ αυτή η πιθανότητα; Αξιωματικοί της Βέρμαχτ διαβεβαιώνουν ότι γινόταν καθημερινά υποστολή της σημαίας με τη δύση του ηλίου και άρα ήταν αδύνατον να τη βρουν τη νύχτα οι "αντιστασιακοί" στον ιστό της. Τέταρτον, η εξαφάνιση της σημαίας ήταν πρακτικά αδύνατον να συμβεί. Όπως διαπιστώνει ο αναγνώστης, βλέποντας τη φωτογραφία, η σημαία δεν ήταν μια σημαία τσέπης ...Ήταν μια σημαία μεγάλων διαστάσεων και άρα αρκετών κιλών. Δεν ήταν μαντήλι, για να κουβαληθεί στην τσέπη χωρίς πρόβλημα και ούτε ήταν "καρφίτσα", για να χαθεί στη μεταφορά. Αυτό σημαίνει πως, όποιος αποφάσιζε να την αρπάξει, θα έπρεπε να γνωρίζει και το πώς θα την διαχειριζόταν στη συνέχεια ως υλικό αντικείμενο αρκετά μεγάλου όγκου και όχι αμελητέου βάρους.
Ακόμα δηλαδή και να θεωρήσουμε ότι πράγματι την βρήκαν να κυματίζει και κατόρθωσαν και έκαναν καταρίχηση από τον βράχο της Ακρόπολης με αυτήν τη σημαία στους ώμους τους, δεν μπορούμε να καταλάβουμε το πώς αυτή "χάθηκε". Πού χάθηκε μια τόσο μεγάλη "σημαία"; Άνοιξε η γη και την "κατάπιε"; Αυτό ακριβώς ισχυρίζονται ...Την πέταξαν σε ένα από τα πιο διάσημα "ξεροπήγαδα" στον κόσμο και οι "αφελείς" οι Γερμανοί δεν έψαξαν εκεί, τη στιγμή που γνώριζαν ότι αυτοί, οι οποίοι την άρπαξαν, θα είχαν πρόβλημα με τη μεταφορά της στους δημόσιους δρόμους...
Ο κατά τα άλλα υπεροργανωμένος γερμανικός στρατός δεν είχε έτοιμα πλάνα αντίδρασης για τέτοιες περιπτώσεις κρίσεων; Οι Γερμανοί ήταν τόσο βλάκες, που δεν έψαξαν στα "ξεροπήγαδα" της περιοχής; ...Δεν μπορούσαν να υποθέσουν ότι ένας τέτοιος τεράστιος "μπόγος" θα ήταν πρόβλημα στη μεταφορά του στους άδειους δρόμους της κατεχόμενης Αθήνας και άρα κάπου θα τον παράχωναν οι "ήρωες"; ...Ή μήπως δεν την βρήκαν, γιατί οι "ήρωες" την σκέπασαν με μερικές πέτρες, που πέταξαν με τα "ηρωικά" χεράκια τους; Σε μια τέτοια περίπτωση αυτά δεν ήταν χέρια. Αυτά ήταν φτυάρια ...Φτυάρια, τα οποία θα ανάγκαζαν τον Τσόρτσιλ να αναφωνήσει: "ο Γλέζος δεν σκάβει σαν Caterpillar, αλλά τοCaterpillar σκάβει σαν Γλέζος".
...Αυτό μάς είπαν οι ψεύτες ...Την πέταξαν στο "ξεροπήγαδο" κάτω από την Ακρόπολη ...Το μοναδικό "ξεροπήγαδο" κάτω από την Ακρόπολη ...Ένα "ξεροπήγαδο" με βάθος όχι αρκετά μεγάλο, για να ακούσουν οι πρωταγωνιστές το "ντουπ" που έκανε ο "μπόγος", όταν έπιασε πάτο. Μετά δεν ξαναείδε ποτέ κανένας εκείνη τη σημαία ...Ένας μπόγος ενός κυβικού μέτρου "εξαφανίστηκε" από το πρόσωπο της Γης ...Σκεπάστηκε με λίγα χώματα και μερικές πέτρες, που έριξαν μέσα σε λίγα λεπτά οι "ήρωες". Αυτό, που, για να σκεπαστεί, θέλει ένα Caterpillar να πηγαινοέρχεται αρκετές φορές, αυτοί το σκέπασαν με το χώμα, που έσπρωξαν με τα χεράκια τους και με τα σκαρπίνια τους.
...Σκεπάστηκε τόσο καλά, εφόσον, σύμφωνα με τον "μύθο", οι Γερμανοί δεν την βρήκαν. Γιατί είναι σίγουρο πως δεν την βρήκαν; ...Γιατί, αν είχε αρπαχθεί η σημαία και την έβρισκαν, θα δημοσιοποιούσαν το γεγονός ως θετικό γι' αυτούς και απόδειξη της ακαριαίας αντίδρασης και αποτελεσματικότητάς τους. Όμως, εφόσον δεν την βρήκαν οι Γερμανοί ...είτε δεν κλάπηκε ποτέ είτε θα πρέπει να βρίσκεται ακόμα εκεί όπου την άφησαν οι "ήρωες". Γιατί; ...Γιατί στα χρόνια της Κατοχής οι απλοί Έλληνες, ακόμα και να την έβρισκαν κατά λάθος, δεν θα την άγγιζαν, γιατί "έκαιγε" ...Στα χρόνια της "απελευθέρωσης", αν την έβρισκαν οι Έλληνες, θα ήταν μέγα γεγονός, γιατί θα ήταν τεράστιας ιστορικής αξίας εύρημα. Φυλάγουν τη σημαία με την κέτσαπ και τη μουστάρδα των "ηρώων" του Πολυτεχνείου και δεν θα φύλαγαν τη σημαία των Ναζί κατακτητών;
Επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη γελοία λεπτομέρεια. Εφόσον ήταν οργανωμένη η πράξη τους και όχι μια απερισκεψία της στιγμής, πώς δικαιολογούνται βλακώδεις αφέλειες; Παρακολουθώντας τη συνέντευξη των "ηρώων", ακούμε απίστευτες ηλιθιότητες ...Έκαναν επόπτευση του χώρου επί ημέρες και τη νύχτα, που πήγαν να την κατεβάσουν, ο Σάντας φορούσε άσπρα ρούχα; Δηλαδή, αν ο Σάντας πήγαινε σε νυχτερινή καταδρομική επιχείρηση με άσπρα ρούχα, τι θα φορούσε αν πήγαινε σε αρραβώνα; ...Πράσινο φωσφοριζέ κουστούμι, σαν τα γιλέκα των τροχονόμων; ...Λεύκανση δοντιών πρόλαβε να κάνει, για να μπορούν να τον εντοπίζουν τα συμμαχικά αεροπλάνα, όταν θα κρεμόταν πάνω στον ιστό;
Μπροστά σε αυτόν τον ιστό —σύμφωνα με τις δικές τους μαρτυρίες— αλλάξανε δύο φορές ρούχα, για να μην λερώσουν τα "γαμπριάτικα" του Σάντα. Με τον τρόπο αυτόν βεβαίως εξηγούν εμμέσως και την ενδυματολογική του επιλογή ...Λογικό ήταν από μια άποψη να φοράει άσπρα, γιατί μετά "χορέψανε" πάνω στη σημαία ...όταν οι Γερμανοί "κοιμούνταν" ...Ντουζ κάνανε, όταν άλλαζαν τα ρούχα κάτω από τον ιστό ή τα αλλάζανε ιδρωμένοι; ...Δεν κάνουμε χιούμορ ...Μόνοι τους τα λένε αυτά. Όλοι οι Έλληνες θα μπορούσαν να τα κάνουν αυτά σύμφωνα με τον "ταπεινό" ήρωα Γλέζο ...Τον "ήρωα", που, από τότε που υπάρχει, δεν έχει εργαστεί ποτέ.
Επί ημέρες μελετούσαν το σχέδιό τους για την υποστολή της σημαίας, την οποία έβλεπαν όταν ανέβαιναν στον βράχο σαν επισκέπτες και μόνον όταν την κατέβασαν άρχισαν να σκέπτονται τι θα την έκαναν ...Μόνον όταν τους "κουκούλωσε" η σημαία αναρωτήθηκαν τι θα την έκαναν τόσο μεγάλη που ήταν. Πήραν καί οι δύο από ένα κομμάτι, αλλά κανένας τους δεν το έχει πλέον. Η τεράστια υπερπολύτιμη σημαία έγινε "τρία" κομμάτια και χάθηκαν καί τα τρία. Πόσες πιθανότητες δίνει η στατιστική επιστήμη γι' αυτήν την εκδοχή;
Δυστυχώς οι "ήρωες" δεν κατάφεραν να φυλάξουν μια "γωνίτσα" της, για να μπορούν κάποτε να "αποδείξουν" την ηρωική τους πράξη ...Τις έκαψαν οι γονείς τους ισχυρίστηκαν καί οι δύο. Οι γονείς των "ηρώων" έκαψαν τις αποδείξεις τού ηρωισμού των παιδιών τους. Τίποτε "ξυλιές" στους πωπούς των "ηρώων" έδωσαν; Όπως και να έχει, όμως, τουλάχιστον ξέρουμε πού βρίσκεται το μεγάλο "κομμάτι" της. Αν δηλαδή την κατέβασαν από τον ιστό, σίγουρα θα βρίσκεται εκεί όπου την άφησαν, γιατί κανένας δεν την έχει βρει ακόμα.
Αυτά σ' ό,τι αφορά τη "μεριά" των πρωταγωνιστών. Αυτή είναι η μία πλευρά του θέματος. Η άλλη πλευρά είναι η στάση του ελληνικού κράτους. Ύποπτη η στάση των "ηρώων", αλλά επίσης ύποπτη και η στάση του κράτους. Αν οι απατεώνες είχαν όφελος να παραστήσουν τους "ήρωες", τότε ποιο το όφελος του κράτους να τους το επιτρέψει; Το ελληνικό κράτος, το οποίο είναι αυτό που αναγνωρίζει και τιμά αγωνιστές, γιατί δεν έκανε μια ολοκληρωμένη πραγματογνωμοσύνη ως όφειλε; Γιατί μετά την απελευθέρωση δεν κάλεσε όλους τους πρωταγωνιστές να κάνουν μια αναπαράσταση του συμβάντος υπό πραγματικές συνθήκες, προκειμένου να διαλύσει όλες τις αμφιβολίες που υπάρχουν;
Για ποιον λόγο το ελληνικό κράτος δεν έπραξε τα δέοντα; Γιατί άφησε κάποιους να παριστάνουν τα δημόσια πρόσωπα —λόγω "ηρωϊσμού"— και δεν τους έλεγξε με τις νόμιμες μεθόδους που αναγνωρίζει η ιστορία; Πώς άφησε να παριστάνουν τους ήρωες κάποιοι, οι οποίοι λίγα χρόνια μετά κατηγορήθηκαν ακόμα και για κατασκοπία και συνεργασία με τον εχθρό; Γιατί τους έδωσε το λαϊκό "έρισμα" του ήρωα; Ήταν δική του απόφαση ή άνωθεν και έξωθεν επιβεβλημένη; Γιατί δεν πήρε έμπειρους αναρριχητές, να μιμηθούν το "επίτευγμα" των "ηρώων"; ...Να πουν οι "ήρωες" πώς το έκαναν, τι ώρα το έκαναν και από πού το έκαναν και να γίνει αναπαράσταση της πράξης τους ...Να μας πουν τι παπούτσια φορούσαν, τι βοηθήματα είχαν κλπ ...Πώς μπορείς να φτάσεις στην κορυφή του Ιερού Βράχου από το "Πανδρόσειον άντρον";
...Δεν το έκαναν τότε, ας το κάνουν τώρα. Ας βάλουν έμπειρους αναρριχητές της ΕΜΑΚ ή των ειδικών δυνάμεων του στρατού να μας "αποδείξουν" ότι αυτό είναι εφικτό ...Μα, θα πει κάποιος, αυτό είναι αδύνατον, γιατί τότε υπήρχαν σκαλωσιές από τις οποίες σκαρφάλωσαν οι "ήρωες". Η επινόηση των σκαλωσιών συντήρησης των αρχαιοτήτων μόνον γέλιο μπορεί να προκαλέσει ...Σκαλωσιές, οι οποίες βόλευαν τους "ήρωες" και έφταναν μέχρι την κορυφή του βράχου και αφέθηκαν αφύλακτες, ούτε στην ταινία "Λούφα και παραλλαγή" με τον Κιμούλη στη σκοπιά δεν θα ήταν ανεκτές. Παρ’ όλα αυτά όμως να δεχθούμε ότι ήταν αφύλακτες ...Ήταν βλάκες οι Γερμανοί και δεν τις φύλαγαν ...Υπήρχαν ή δεν υπήρχαν τέτοιες σκαλωσιές εκείνη την εποχή; Αν υπήρχαν μέχρι ποιο σημείο έφταναν; ...Υπάρχει τρόπος να το μάθουμε αυτό. Το κράτος το γνωρίζει.
Τι είναι η Ακρόπολη; Αυθαίρετο στη Λούτσα, που βάζουμε σκαλωσιές πιο μόνιμες από το κτίριο και όταν έχουμε χρήματα κάνουμε μερεμέτια; Ο βράχος της Ακροπόλεως είναι —αν όχι το σημαντικότερο— ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της ανθρωπότητας. Τι σημαίνει αυτό; ...Ότι τουλάχιστον τον τελευταίο αιώνα όλες οι πράξεις συντήρησης και αποκατάστασης, που γίνονται πάνω του καταγράφονται. Υπάρχει αρχείο όλων αυτών των απολύτως στοχευμένων ενεργειών. Υπάρχουν προϋπολογισμοί, εφόσον αγοράζονται υλικά. Υπάρχουν επιθεωρήσεις, εφόσον καταγράφονται ενέργειες. Σκαλωσιά στον Ιερό Βράχο υπήρχε ή δεν υπήρχε τον Μάιο του 1941; Αν υπήρχε, μέχρι ποιο ύψος έφτανε και ποιος ήταν ο στόχος της αποκατάστασης; Έχει ή δεν έχει η αρχαιολογική υπηρεσία το ανάλογο αρχείο; Ζήτησε ποτέ ο Γλέζος ένα αντίγραφο, προκειμένου να μας αποδείξει την αλήθεια των ισχυρισμών του; ...Όχι βέβαια ...Ο Γλέζος έχει μόνον τη μαρτυρία του.
...Ας βάλουν λοιπόν έμπειρους ανακριτές να μελετήσουν την εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού με τους "ήρωες" και είναι βέβαιον ότι θα γελάσουν με αυτά που θα δουν. Για ό,τι εκπαιδεύεται ένας ανακριτής να προσέχει κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, υπάρχει μέσα σε αυτήν τη συνέντευξη ...Η γλώσσα του σώματος, τα μάτια τους, η νευρικότητά τους και το "στημένο" των διαδοχικών περιγραφών τους, αν βρισκόταν ως ύποπτοι σε διαδικασία κανονικής ανάκρισης, δεν θα γλίτωναν την προφυλάκιση.
Ακόμα και η παντελής έλλειψη διαφωνιών σε μια αυθεντική και αυθόρμητη περιγραφή ενός παλιού γεγονότος, αποκαλύπτει "δασκάλεμα" ..."Δασκάλεμα", το οποίο φαίνεται στην "παράσταση" που δίνεται. Είναι σαν τα παιδιά, που εξετάζονται από κοινού και επειδή το ένα εξαρτάται από το άλλο, υπάρχει νευρικότητα. Αυτός, ο οποίος περιμένει τη σειρά του να μιλήσει, έχει αγωνία για τον άλλο που μιλάει ...Αγωνιά για το αν "θυμάται" το κομμάτι τού μαθήματος που τον "αφορά". Αυτό είδαμε σε εκείνη τη συνέντευξη ...Την αγωνία κυρίως του Γλέζου να δει αν ο Σάντας τα "πει" καλά. Προφανώς τα "είπε" καλά και αυτό αποδεικνύει αυτό το οποίο λέμε ...Αποδεικνύει το "δασκάλεμα" και άρα το ψέμα των αφηγητών.
Ακόμα και οι πραγματικοί πρωταγωνιστές μιας κατάστασης, που μάλιστα αφορά ένα σχετικά μακρινό παρελθόν, δεν μπορούν την ίδια στιγμή να θυμούνται τα ίδια πράγματα με την ίδια ακρίβεια και αξιοπιστία, ώστε αυτό να δώσει μια από κοινού απόλυτα "γραμμική" περιγραφή του συμβάντος. Δεν μπορεί δηλαδή να δώσει αυτό, το οποίο λέμε ομαλή "ροή" αφήγησης ...Δεν μπορεί να πει κάποιος "πες εσύ μέχρι εκεί και μετά συνεχίζω εγώ, εφόσον καί οι δύο τα θυμόμαστε τέλεια". Συνήθως οι περιγραφές είναι "παράλληλες" και "παντρεύονται" και "αλληλοσυμπληρώνονται" κενά, εφόσον, ακόμα και όλα τα συμβάντα να τα θυμούνται οι πρωταγωνιστές, πάλι θα υπάρχουν διαφορές στις περιγραφές τους.
Λογικό είναι αυτό, εφόσον, ακόμα και στον ίδιο χώρο να είναι δύο άνθρωποι, δεν κοιτάζουν πάντα ταυτόχρονα τα ίδια πράγματα. Στην ίδια παρέλαση πηγαίνουν δύο άνθρωποι και την ίδια στιγμή ο ένας χαζεύει έναν "επίσημο" που σκαλίζει τη μύτη του και ο άλλος την όμορφη διμοιρίτισσα που σκοντάφτει. Αν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν και τι τους έκανε εντύπωση, άλλα θα πει ο ένας και άλλα θα πει ο άλλος μέσα στο πλαίσιο της κοινής αλήθειας, που αφορά την παρουσία τους στην παρέλαση. Δεν θα πει ο ένας "πες εσύ μέχρι εκεί και συνεχίζω εγώ από εκεί και πέρα". Στις "παράλληλες" διηγήσεις τους θα μάθεις το σύνολο της αλήθειας, εφόσον θα "δεις" μέσα από τα "μάτια" τού ενός τους επισήμους και μέσα από τα "μάτια" του άλλου τη διμοιρίτισσα ...Μιας αλήθειας πιο ακριβούς απ' αυτήν που έχουν ο καθένας μόνος του ως μάρτυρες.
Αυτή η "ανάγλυφη" αλήθεια λείπει πάντα, όταν υπάρχει "δασκάλεμα" ...Όταν οι "δασκαλεμένοι" βλέπουν το γεγονός με την "επίπεδη" και άρα μονοδιάστατη ματιά του "δασκάλου" τους. Αυτό είδαμε σε εκείνη τη συνέντευξη. Είδαμε μια εικόνα "επίπεδη" σαν αυτήν που προσφέρουν οι αφηγητές, οι οποίοι διάβασαν το ίδιο βιβλίο. Οι συνεντευξιαζόμενοι "ήρωες", έχοντας συναίσθηση των ψευδών περιγραφών τους, δεν κοιτιούνται καν στα μάτια μεταξύ τους, όπως κάνουν μεταξύ τους οι πραγματικοί συναγωνιστές.
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ
ΑΝ σας άρεσε αυτό το άρθρο κάντε κλίκ...ΕΔΩ.. για να είστε οι πιο ενημερωμένοι αναγνώστες του διαδικτύου!
ΑπάντησηΔιαγραφή: http://www.sansimera.gr/articles/146#ixzz32aDZIi38